عليهم السّلام قائل هستيم ؛ زيرا هر جاى عالم باشيم ، در مغرب و يا در مشرق ، در زمين هموار و يا در بيغوله و تنگنا و زندان ، همين كه امام را صدا بزنيم ، مىفهمد و مىداند و جواب مىگويد . و اين معنى متصوّر نيست ، مگر آنكه امام با وجود ما ، و وجود همهء موجودات معيّت داشته باشد . در اين صورت امام با ماست ، و از ما به ما نزديك‌تر است ؛ زيرا مائى كه مىگوئيم اوّلًا و بالذّات اشاره به سوى امام است ، و ثانياً و بالعرض اشاره به سوى ماست . هر قطره اى كه از آسمان مىبارد ، و هر ذرّه اى كه در تابش خورشيد مىدرخشد ، و هر كلوخى كه در زمين افتاده است ، و هر كوكب و ستاره تا به منظومهء شمسى و كهكشان‌ها برسد ؛ با آنها امام هست . سيطره و احاطهء نفسيّهء امام در عالم بقاء بالله چنين است ؛ و اين است معناى ولايت تكوينيّه . لواء حمد به دست حائز مقام محمود داده مىشود هيچ كدام از انبياء حتّى شيخ النّبيّين : نوح ، و پرچمدار توحيد : حضرت ابراهيم ، به اين مقام نرسيده‌اند . و اوّلين كسى كه حائز اين مقام گشت و در عالم بقاء چنين سيطره اى را به اذن خدا و به نور خدا حائز گشت ، وجود اقدس خاتم الانبياء و المرسلين مُحمَّد است . و از آن پس يگانه شاگرد مكتب او : علىّ بن أبى طالب است كه لقب إمارت و حكومت بر مؤمنان ( أمير المؤمنين ) را به خود گرفت ؛ و لذا لواى حمد از دست رسول الله به او رسيد . و اين مقام عظيم و ولايت كبرى در سِبْطان رسول الله : حسن و حسين ، و نه فرزند از نسل